Cold City

Cold City posiadam od roku i miałem okazję wypróbować ten system w praktyce jako MG. Ponieważ zbliża się data wydania go przez Portal, postanowiłem przybliżyć podstawowe założenia w niniejszym wpisie. Wszelkie informacje podaję na podstawie poprzedniej edycji angielskiej.

1. Wstęp

Cold City przedstawia alternatywną historię, w której wiele z nazistowskich eksperymentów technologicznych i okultystycznych zakończyło się przynajmniej częściowym sukcesem. Po zakończeniu wojny Alianci odkryli wiele z tzw. „twisted technology”. Niektóre z tych odkryć wykorzystali, przez co w miastach pojawiły się pionowowzloty wyglądające jak latające spodki, niektóre były zbyt przerażające, aby wiedza o nich mogła przedostać się do opinii publicznej.

Gracze wcielają się w funkcjonariuszy Reserve Police Agency, organizacji z siedzibą w Berlinie, w skład której wchodzą przedstawiciele czterech mocarstw okupujących miasto (ZSRR, USA, Wielka Brytania oraz Francja) oraz niewielka grupa Niemców. Ich oficjalną misją jest wspieranie pracy policyjnej, prawdziwą zaś tropienie i unicestwianie lub zabezpieczanie pozostałości po nazistowskich badaniach. Miejscem akcji jest Berlin, domyślnym rokiem 1950.

2. „Twisted Technology”

W rozdziale tym dowiadujemy się trochę więcej na temat powodów stworzenia Agencji, podane są też trzy najważniejsze grupy przeciwników, z którymi bohaterom przyjdzie się zmierzyć:

- The Alternatives: Ludzie przemienieni przez potworne maszyny podczas eksperymentów, których celem było stworzenie superżołnierzy.

- The Incursors: Przyzwane z innych wymiarów istoty, najczęściej nie mające nic wspólnego z ludzkim sposobem myślenia.

- The Dead: Ożywieni martwi żołnierze, z których większość trafiła na front wschodni. Nawet to nie było jednak w stanie powstrzymać ofensywy Armii Czerwonej. Niektórzy z tych zombie jakimś cudem przetrwały do tej pory, ukrywając się w kanałach i ruinach zniszczonych miast.

Dalej otrzymujemy więcej szczegółów na temat samej Agencji. Podkreślony jest fakt, że stała się ona polem bitwy różnych wywiadów, walczących o dostęp do informacji i technologii. Oprócz tego sprecyzowano główne cele poszczególnych mocarstw, jeżeli chodzi o ich stosunek do Agencji i jej misji.

3. Tworzenie bohatera

Postać opisują Atrybuty (Action, Influence, Reason) oraz Cechy, negatywne i pozytywne. Cechy oznaczają tutaj coś szerszego niż umiejętności lub talenty, odnoszą się bardziej do ogólnych, charakterystycznych elementów naszej postaci.

Każdy z bohaterów posiada również Cele: narodowy, zlecany mu przez jeden z wywiadów macierzystego kraju, oraz osobisty.

Ostatnim ważnym elementem jest Zaufanie, które posiada wartość liczbową w stosunku do każdego innego członka drużyny. Na karcie zapisujemy później również na ile oni ufają naszej postaci. Mechanika przedstawia używanie Zaufania w grze, kiedy to otrzymujemy bonusowe kostki równe naszemu Zaufaniu do danej osoby, pod warunkiem, że ona nam w jakiś sposób pomaga. Z kolej zdradzając osobę/osoby, otrzymujemy bonusowe kostki w wysokości Zaufania, jakim oni darzą naszą postać. Moim zdaniem dobrze wpasowuje się to w konwencję gry, w której ważnym elementem jest walka wywiadów w czasie Zimnej Wojny.

Podane są tutaj również stereotypy dotyczące każdej narodowości, informacje na temat możliwych przeszłych profesji bohaterów i sposobu, w jaki zostali zwerbowani do Agencji, przykładowe postacie itp.

4. System

Mechanika gry jest bardzo prosta: kiedy dochodzi do konfliktu, tworzona jest pula kości na podstawie Atrybutu, Celu, Cechy oraz Zaufania. Ustala się, co każda ze stron próbuje osiągnąć (stroną nie musi być osoba, może nią być na przykład korytarz, przez który bohater próbuje się przekraść). Następnie rzuca się kostkami dziesięciościennymi i określa, jak wiele kości jednej strony przekroczyło najwyższy wynik przeciwnika, co pozwala na zdeterminowanie Stopnia Sukcesu. Na podstawie tego zwycięzca opisuje wynik konfliktu.

Dalej w rozdziale opisano sposób używania Cech negatywnych, konsekwencje wygrania lub przegrania konfliktu, walkę. Mechanika jest prosta, jednak wymaga od graczy aktywnego zaangażowania w sesję (opisy konsekwencji), zaś od MG pewnego wyczucia, ponieważ jest dosyć ogólna i wydaję mi się, że raczej nie należy jej nadużywać – lepiej sprawdza się w szybkich, dramatycznych scenach mających znaczenie dla bohaterów i przygody. Jako osobie lubiącej filmowość, mi ten styl grania bardzo odpowiada, ale niekoniecznie musi spodobać się MG przyzwyczajonemu do szczegółowych zasad innych systemów rpg.

5. Berlin 1950

Tutaj otrzymujemy opis miasta z najważniejszymi lokacjami, mapę dzielącą Berlin na strefy okupacyjne z nazwami dzielnic, kilka słów na temat obecnej sytuacji w mieście, opis najważniejszych organizacji w nim działających, współczynniki osób zarządzających Agencją, przykładowych przedstawicieli każdej z grup wrogów wymienionych w rozdziale drugim.

Setting opisany jest dosyć ogólnie, ale w stopniu wystarczającym do rozpoczęcia prowadzenie systemu, szczególnie po poszperaniu w sieci i sprawdzeniu stron internetowych podanych na końcu podręcznika.

6. Prowadzenie Cold City

Kilka słów na temat prowadzenia gry. Większość informacji podano już w poprzednich rozdziałach. Przykładowa przygoda jest dosyć liniowa i nieciekawa – dużo bardziej inspirujące były dla mnie dwa pierwsze jednostronicowe „adventure seeds” na końcu rozdziału.

7. Załączniki

Słowniczek najważniejszych wyrażeń, bardzo pobieżne kalendarium, równie ogólnie opisana broń i wyposażenie, inspiracje: gry, filmy, strony internetowe.

Jeżeli chodzi o jakość wydania, to tekst jest przejrzysty, krótkie wstawki ze świata gry wpasowują się w klimat (mogłoby ich być więcej), grafiki tylko na początku rozdziałów, jak na indie przystało bardzo średnie. Mówię tutaj jednak o nie wydawanej już starej edycji, tak więc nie wiem, jak będzie wyglądała polska wersja, którą jak sądzę tworzy się na podstawie nowszego materiału.

Dodatki

Obecnie można zakupić dodatek The Dossier, który zawiera listy i dokumenty ze świata gry, mogące służyć MG jako inspiracje bądź atrakcyjne uzupełnienia prowadzonych przygód,

Jakiś czas temu dostępny był również Cold City Companion, z poradami dla MG, zasadami, większą ilością działających w Berlinie agencji szpiegowskich i wojskowych, lokacjami poza Berlinem oraz bibliografią. Podręcznik zdobiły bardzo realistyczne grafiki; było ich niewiele, ale dobrze wpasowywały się w klimat nawiedzanego przez potwory Berlina. Z tego, co mi wiadomo, najnowsza edycja podręcznika głównego Cold City zawiera większość Companiona, który nie jest już wydawany. Ciekawi mnie, jak wygląda sytuacja z grafikami, które w Companionie są dużo lepsze niż w starym podręczniku głównym.

Podsumowując: Cold City to bardzo dobra gra dla osób lubiących przygody śledczo-szpiegowskie z elementami nadprzyrodzonymi, nie mających nic przeciwko temu, że pomimo pozornej współpracy postacie w drużynie mogą mieć na głębszym poziomie mocno sprzeczne interesy i zadania. Nie przylepiałbym jej etykietki gry indie – to po prostu kawał dobrego erpega z ciekawym settingiem i prostą mechaniką. Murowany kandydat do poprowadzenia lub zagrania podczas najbliższej edycji Orient Expressu, na którą trafię :-)